کد خبر : 52تاریخ ثبت : 1394/4/6 12:38:49
کتاب پایان دنیا

کتاب پایان دنیا

نام کتاب: پایان دنیا
ناشر: والانگار
مولف: آیت الله صفایی بوشهری
چاپ اول1394
ویراستار: محسن ارشاد
صفحه آرا: بنیامین شفیع
گرافیک: علی.ص

بخشی از کتاب:

اساساً نظام تکوین و جهان وجود بر مدار و منظومه‌ی اراده‌ی‌ خداوند حیات یافته و در حرکت می باشد و به هیچ وجه تخطّی نمی کند. زیرا کوچکترین انحراف منجر به نابودی و حذف تکوینی آنها می شود.

« يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ وَ هُوَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ [1]»

« آنچه در آسمان ها و زمین است مطیع فرمان خدا بوده در این مسیر در جریانند. تنها سلطنت و ستایش برای خداست و او بر هر چیز تواناست »

« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ»[2]

« آنچه در آسمان ها و زمین است تنها از آن خداست و همه ی موجودات فرمانبردار او می باشند»

این تحوّلات سر آغازی نوین برای ورود جهان به مرحله ی تکامل یافته تری می باشد و انسان شاهد حیاتی دیگر با شرایط ویژه ی زیستی و جاودانه برای خود خواهد. بود آن دوره، آخرین مرحله‌ی حیات انسان و جهان می باشد . انسان دارای چهار تولّد، چهار حیات و سه رحلت است که هر رحلت همراه با تولّدی دیگر می باشد. تولّد او در چهار دوره‌ی: جنینی، دنیوی، برزخی و اُخروی است، حیات وی نیز جنینی، دنیوی، برزخی و اُخروی می باشد به خلاف رحلت انسان که دارای سه مقطع است و آن رحلت جنینی، دنیوی و برزخی است[3] و رحلت در آخرت وجود ندارد؛ زیرا در آنجا زندگی جاودانه و ابدی است و مرگ و عدم در آن راه ندارد.

باید توجّه داشت که این مراحل و تحوّلات، لازمه ی روند دقیق تکاملی آفرینش جهان و انسان بوده و به تدبیر و اراده ی ذات اقدس الهی می باشد. یکی از ویژگی های جهان آخرت، عدم زوال و مرگ و تغییرات انحطاط‌زای فیزیکی و ساختاری می باشد. جهان در آن مرحله در نهایت قدرت، کمال و قوام وجودی خود قرار می گیرد.

« وَ مَا هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ‏ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ[4]»

« این زندگانی دنیا چیزی جز لغو و بازیچه ای بیش نیست و زندگانی حقیقی - اگر مردم بدانند - آخرت است »

زندگی دنیا فرصت و بهره‌ای زمانی برای دستیابی انسان به کمال دینی است و آخرت جایگاه ابدی و جاودانه‌ی سرنوشت و محلّ قرار انسان می باشد:

« إِنَّما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا مَتاعٌ وَ إِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دارُ الْقَرارِ[5]»

« این زندگانی دنیا تنها بهره ای اندک و زود گذر است و همانا آخرت همان جایگاه جاودانه و نهایی می باشد »

«که ای بلند نـظر شاهبـاز سدره نشین          نشیمن تو نه این کنج محنت آبـاد است»

«تو را ز کنگره ی عرش می زنند صفیر          ندانمت که در این دامگه چه افتاده است»

نوع زندگی، خوشی و ناخوشی حیات انسان در آنجا بستگی و مترتّب بر چگونه زیستن وی در دنیاست. بنابراین نوع زندگی در دنیا مهمّ و سرنوشت ساز است.

امیرمؤمنان علی } در این باره می فرماید:

« أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّمَا الدُّنْيَا دَارُ مَجَازٍ وَ الْآخِرَةُ دَارُ قَرَارٍ فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّكُمْ لِمَقَرِّكُمْ وَ لَا تَهْتِكُوا أَسْتَارَكُمْ عِنْدَ مَنْ يَعْلَمُ أَسْرَارَكُمْ وَ أَخْرِجُوا مِنَ الدُّنْيَا قُلُوبَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَخْرُجَ مِنْهَا أَبْدَانُكُمْ »[6]

« ای انسان، دنیا تنها سرای عبور بوده و آخرت منزلگاه بقا و ماندگاری شما است؛ پس از محل عبور خود برای جایگاه و منزلگاه {ابدی} خویش توشه اندوزید و نزد خداوند که عالم به اسرار شماست پرده ی عزّت و آبروی خود را {با گناه} پاره نکنید و قلب های خود را از دنیا خارج کنید پیش از آن که جسم های شما از دنیا خارج شود»

 

 

.[1] سوره ی تغابن (64)، آیه: 1.

[2]. سوره ی بقره (2)، آیه: 116.

[3]. رحلت جنینی همراه تولّد دنیوی، و رحلت دنیوی همراه تولّد برزخی، و رحلت برزخی همراه تولّد اخروی است؛ بنابراین انسان هیچ گاه فنا و عدم و مرگ مطلق ندارد، بلکه هر فوت و رحلتی در خود تولّدی در فضای دیگری دارد.

[4]. سوره ی عنکبوت (29)، آیه: 64.

[5]. سوره ی غافر (40)، آیه: 39.

.[6] نهج‏البلاغة، خطبه ی: 203.